Lente (3)

Roekoeroekoe. “Hoor je dat,” zegt manlief, “roekoeroekoe, de duiven huilen.”
Jaja, wrijf het er maar in, het was helemaal niet mijn bedoeling om dat nest van het muurtje af te trekken. Ik wilde alleen de klimop fatsoeneren. Normaal – als je klimop wilt verwijderen – trek je eraan en breekt het halverwege af, zodat je nog met de huishoudtrap en een lange stok aan de gang moet. Maar nu natuurlijk net niet.
Die duif had van mij best mogen blijven zitten. Ja, eerst niet natuurlijk. Ik houd niet van duiven. In Amsterdam – waar ik vandaan kom – noemen ze duiven vliegende ratten. Elke morgen door hun stomme gekoer gewekt worden, helpt  natuurlijk ook niet.

Met lieve woordjes (dat dan weer wel) wist ik de duifjes vaak nog naar de overkant te praten. Maar ja, als ik er niet was, gingen ze weer lekker verder met hun nestje bouwen op het muurtje naast ons slaapkamerraam. De plantenspuit hielp een paar keer, maar de nesteldrang was groter dan de watervrees en het duivenpaar had ons muurtje definitief als locatie voor hun liefdesnestje gekozen.
Na een paar weken verstomde het gekoer, ze zat lekker genesteld in stilte te broeden. Net als vorig jaar overigens. Tja, wie ben ik dan? Dan wint de natuur.
Vorig jaar liep het niet goed af met het duivengebroed. Eerst bleef het een paar weken stil op het muurtje, de duiven vlogen wel af en aan. En ja hoor, op een gegeven moment zagen we een wollig jong boven op het nest zitten. De volgende dag lag het in de voortuin te spartelen: gezakt voor het vliegexamen. Moeder Duif zat er vanuit een boom naar te kijken, alsof ze haar kind al had afgeschreven. Met het oog op de katten in de buurt, pakte manlief het jong fluks beet, ik belde aan bij de buurman die snel zijn balkondeur voor ons opende zodat het beestje weer in het nest gezet kon worden. De volgende ochtend een hoop gekrijs van eksters voor de deur. Ja, die lusten wel een jong duivenborstje… Buurvrouw ruimde de restanten op.

Een nieuwe lente, een nieuwe kans. Niet dus. De hele klimop van vijf meter kwam in een keer los, duif vloog weg en het nest kukelde mee naar beneden. Met twee eitjes erin. Sorry duif, het was niet de bedoeling. Roekoeroekoe, deed duif vanaf de dakrand van de overburen.

Vanmorgen hoorde ik ze alweer koeren, de lente is nog jong, ze gaan het nog een keer proberen. Aan de overkant.
Beter, veel beter.

Advertenties
Geplaatst in Van die dingen | Een reactie plaatsen

Zen

Onderweg naar de meditatieles ben ik zo in gedachten verzonken dat ik het Zentrum gewoon voorbijrijd.
Over aandacht gesproken…

Geplaatst in Fijne dingen | Een reactie plaatsen

Mijn held

Vandaag heeft manlief mij van een hoop digitale ellende verlost. Halleluja! Dat kwam zo. Gisteren deed het toetsenbord van mijn laptop ineens heel raar: in plaats van sommige letters kreeg ik cijfers, en enkele letters werkten helemaal niet. Gelukkig had ik nog een los toetsenbord liggen, dus heb ik dat aan de laptop gekoppeld. Toen wist ik ook weer waarom ik dat losse toetsenbord in de kast gegooid had: af en toe viel hij uit en dan moest ik de computer een paar keer opnieuw opstarten om het toetsenbord weer aan de praat te krijgen. Dat werkt natuurlijk niet. Maar goed, nood breekt wet.

Vanmorgen op kantoor kreeg ik het losse toetsenbord ook na een paar keer opstarten niet aan de gang. TRINGGG, de bel. Manlief staat voor de deur, zijn afspraak in de buurt gaat niet door, en hij komt een kopje koffie bij me drinken. “Ben je lekker bezig,” vraagt hij. Nou nee, want mijn beide toetsenborden doen het niet.

Hij ontdekt al snel dat ik op de laptop gisteren Fn+NumLk ingedrukt moet hebben, waarmee je een numeriek toetsenbord creëert. Nog een keer deze toetscombinatie en alles werkt weer normaal. Pffff… gelukkig, ik zag al voor me dat ik een nieuwe computer moest gaan kopen. Nog niet dus.

Het losse toetsenbord krijgt hij ook weer werkend. Het blijkt dat niet alle poorten van mijn USB-hub goed werken; die ene waar ik het toetsenbord in had, geeft storing. Gelukkig zijn er nog acht andere over. Weer een probleem opgelost.

En passant installeert hij nog even het stuurprogramma van de scanner opnieuw, zodat ik niet alleen kan printen en kopiëren (gek genoeg werkte dat wel) maar ook weer kan scannen. Fijn! Alles doet het weer zoals het hoort. Dankzij manlief.

Wat is dat nou toch, vraag ik mij af, dat ik voor de computer toch altijd een beroep op mijn man moet doen. Ik kan met een boormachine omgaan, een lamp ophangen, een band verwisselen, maar voor de computer heb ik hem nodig. Daar heb ik geen geduld voor. En hij wel.
Gelukkig maar, want ik heb net geleerd dat er altijd iets moet zijn waarin een man “de held” kan zijn voor zijn vrouw en haar van de wanhoop kan redden. Dat zorgt voor positieve spanning en aantrekkingskracht.
De computer als afrodisiacum? Tja, je hoort wel gekkere dingen, toch?

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Lente (2)

Vanmorgen op de fiets naar mijn werk, realiseerde ik me wat het slechte weer van de afgelopen periode voor impact op mijn dagelijkse routine heeft gehad, en nog heeft.

Elke keer weer mijn wandelschoenen aan om de tien minuten naar de bushalte enigzins normaal lopend te overbruggen. Met spijkerbroek, wel zo praktisch in de sneeuw. Nu hou ik wel van praktisch, je zult mij niet op naaldhakken of kokerrokjes betrappen, maar er zijn gradaties in en altijd alleen maar praktisch gaat ook vervelen. De jurkjes met laarzen die ik net was gaan waarderen bleven jammerlijk in de kast hangen. Net als mijn fijne rode jas met vrolijke sjaal die zo goed zijn voor mijn humeur. Nee, te glad, te koud, te nat, toch maar weer het ski-jack aan. Dikke wanten en hoofdband lagen natuurlijk ook voor het grijpen. Saai!!

Mijn fiets heb ik ook weken nauwelijks gebruikt. Na de eerste blauwe heup, was ik dubbel voorzichtig geworden, maar lekker fietsen is iets anders. Na het beurse stuitje was ik gewoon bang en nam ik de bus. Ook toen sneeuw en ijs overgingen in regen. En ook toen de regen overging in motregen. Maar vandaag was het droog en scheen de zon, ik ging weer op de fiets. Heerlijk. En nu hagelt het.

Hardlopen heb ik nog redelijk volgehouden, maar het vuur is er de laatste weken een beetje uit. De zaterdagen met kerst en nieuwjaar vielen uit, dus niet naar de club. Toen een loopje op zaterdag, ook niet naar de club. Door de week loop ik het liefst nog twee keer, dan blijf ik lekker in het ritme. Mwah, dat lukte ook niet helemaal: mijn maatje kon vaak niet, de ene keer was het fietspad glad, de andere keer juist de bospaden, op verse sneeuw hardlopen kan wel heel goed, maar op tien centimeter verse sneeuw weer niet. En zo was er elke keer wel wat. Afgelopen maandag zou ik ’s middags gaan, maar het goot. Dat is niet leuk. Dan dinsdagochtend. Het miezerde, bah bah bah. Vanmorgen dan, het was stralend weer, supermooi loopweer. Ik had geen zin.
Ik zei het al: het vuur is er een beetje uit.

IK WIL LENTE !!

Geplaatst in Hardlopen, Van die dingen | Een reactie plaatsen

Lente!

Dat gevoel had ik vanmorgen op de fiets: lente! De zon scheen, ik voelde de warmte op mijn rug. De bomen leken al een groene waas te hebben. Onzin natuurlijk, het is januari, er kan nog van alles gebeuren. Maar toch, het leek wel of iedereen weer een beetje uit zijn hol was gekropen.
Ik zag een man met twee bull terriers, relaxt aan het wandelen, petje nonchalant achterover, jas openhangend, in joggingbroek en op gympies. Van de andere kant kwamen er vier vrouwen aan. Twee in boerka voorop, ze hadden stevig de pas erin, echt wat je noemt ‘sportief wandelen’. Ik kon niet zien wat voor schoenen ze droegen. Daarachter een knaloranje buggy met een gematigd geklede moslima aan het stuur, en een dame (denk ik) die een boerka van gedessineerde stof droeg met daarop een hoofddoek die haar hele gezicht bedekte. In pittig tempo stapten ze door. De plaats waar ik ze zag en de richting waarin ze liepen deed vermoeden dat ze er al een paar kilometer op hadden zitten. Ik vond het een mooi plaatje.
Ik fietste door de Berenkuil. Altijd een favoriete route, nu was ik er in weken niet geweest. Daar zag ik twee bejaarde dames ook stevig wandelen, in zwarte trainingspakken en met nordic stokken. Het was nog een beetje onwennig, dat kon je wel zien: de motoriek was niet helemaal je dat. Ik moest er breed om glimlachen. Ze glimlachten terug.
Verraderlijke gladheid, ijzige kou, veel regen en koude wind, in allerlei combinaties hebben we het de laatste weken moeten verduren. Diep weggedoken in kragen en mutsen, verscholen achter paraplu’s en turend door beregende brillenglazen gingen we over straat. Het is niet alleen dat mensen weer uit hun holen komen, maar we kijken zelf ook weer onbekommerd in de rondte: heee, de zon schijnt. Het lijkt wel lente.

Geplaatst in Fijne dingen | Een reactie plaatsen

Witte Kerst

Buurman was sneeuw aan het ruimen in zijn achtertuin. Waar nooit iemand komt en hij woont alleen. Een nutteloze bezigheid in mijn ogen. Maar goed, hij was toch bezig aan de voorkant – nam om dezelfde reden ook óns tuinpad even mee, dat is dan weer aardig van hem – dus ging hij gelijk even door aan de achterkant. “Ja,” zei hij, “het houdt maar niet op, hè? Maar eind van de week gaat het dooien. Dus weer geen witte Kerst,” was zijn conclusie. Het klonk teleurgesteld. Dat vind ik nou vreemd. Al twee weken hebben we sneeuw, verkeerschaos, bussen die niet rijden, het is koud. Kortom, een hoop ellende volgens veel mensen. Ik hoor tenminste een hoop gezeur en gemopper, vooral op tv en radio. Ja, hèhè, het is winter, mensen! Sneeuw hoort daarbij. Weliswaar een beetje vroeg, maar niet vreemd of onverwacht, toch?
Maar nee hoor, sneeuw is synoniem aan overlast, zouttekort, uitvallende treinen en overnachten op Schiphol. Heel erg allemaal.

Wat wil men dan wel? Men wil een witte Kerst!! Elk weerbericht wordt er aan de weerman gevraagd: krijgen we een witte Kerst?? Hoe groot is de kans op een witte Kerst? Want dat is blijkbaar het ideaalplaatje: sneeuw, de hele familie bij elkaar en rond de tafel, een witte Kerst.

Dat iedereen dan ook door de sneeuw weer naar huis moet en dat het glad en koud is, dat is met Kerst blijkbaar geen probleem.

Gek toch? Sneeuw in de weken voor Kerst is lastig en gevaarlijk, maar een witte Kerst, daar hoopt iedereen op. Heel vreemd…

 

Always look on the bright side of life

Witte kerst

 

Buurman was sneeuw aan het ruimen in zijn achtertuin. Waar nooit iemand komt en hij woont alleen. Een nutteloze bezigheid in mijn ogen. Maar goed, hij was toch bezig aan de voorkant – nam om dezelfde reden ook óns tuinpad even mee, dat is dan weer aardig van hem – dus ging hij gelijk even door aan de achterkant. “Ja,” zei hij, “het houdt maar niet op, hè? Maar eind van de week gaat het dooien. Dus weer geen witte kerst,” was zijn conclusie. Het klonk teleurgesteld. Dat vind ik nou vreemd. Al twee weken hebben we sneeuw, verkeerschaos, bussen die niet rijden, het is koud. Kortom, een hoop ellende volgens veel mensen. Ik hoor tenminste een hoop gezeur en gemopper. Ja, hèhè, het is winter, mensen! Sneeuw hoort daarbij. Weliswaar een beetje vroeg, maar niet vreemd of onverwacht, toch?

Maar nee hoor, sneeuw is synoniem aan overlast, zouttekort, uitvallende treinen en overnachten op Schiphol. Heel erg allemaal.

Maar goed. Wat wil men dan wel? Men hoopt op een witte Kerst!! Elk weerbericht wordt er aan de weerman gevraagd: krijgen we een witte Kerst?? Want dat is toch het ideaalplaatje: sneeuw, de hele familie bij elkaar en rond de tafel, een witte Kerst.

Dat iedereen dan ook door de sneeuw weer naar huis moet en dat het glad en koud is, dat is met Kerst blijkbaar geen probleem.

Gek toch? Sneeuw in de weken voor Kerst is lastig en gevaarlijk, maar een witte Kerst, daar hoopt iedereen op. Heel vreemd…

Geplaatst in Media, Van die dingen | Een reactie plaatsen

Always look on the bright side of life

Nederlanders kunnen niks met sneeuw. Als het gesneeuwd heeft staat meteen het hele land op zijn kop – of eigenlijk: ligt op zijn gat.

Kijk naar de bussen. Dat ze niet op tijd zijn, daar ga ik al helemaal vanuit. En eigenlijk vind ik dat ook helemaal niet zo erg, komen we gewoon wat later allemaal, soit. Het weer dwingt je weer eens tot nederigheid. En het is mooi wit buiten.

Dus loop ik naar een verdere bushalte waar meerdere bussen komen. Die halte heeft sinds kort een extra service: een businformatiepaneel – of hoe zo’n ding ook mag heten. Zo’n electronisch bord waar op staat welke bus er het eerst komt en wanneer. Ha, ik heb mazzel: de 252 komt over 2 minuten. Over 1 minuut, over 0 minuten, 0 minuten, 0 minuten. Die laatste minuut duurt wel 3 minuten en hups, weg is de 252. Nee, niet de bus, die heb ik niet gezien, het nummer is gewoon van het paneel verdwenen.

Nu staat bus 53 bovenaan, die komt over 2 minuten. Nou ja, ook goed, beter eigenlijk, want die gaat wel helemaal tot Utrecht, hoef ik niet over te stappen. Ook de 53 verdwijnt na het aftellen onherroepelijk van het bord. En ook geen bus. Dit is niet leuk.

Inmiddels staat de 52 op het lijstje. Okee, ben benieuwd wat er nu gaat gebeuren. En jawel, wat komt er de hoek om? Bus 252, die 7 minuten geleden hier bij de halte had moeten staan. Nou ja, zeg!
Dat hij niet op tijd is, daar ga ik helemaal vanuit. En met die borden wordt het echt niet beter. Dus als ze het dan niet beter kunnen maken, laten ze er dan maar gewoon een leuke spreuk op zetten: “Always look on the bright side of life… tudu, tudutudutudu”. Sta je in ieder geval met een vrolijk gevoel te wachten.

Geplaatst in OV, Van die dingen | Een reactie plaatsen