Ik ben er klaar voor

Gisteren kon het echt. Een glanzende donkerblauwe Volvo stationcar stond met draaiende motor half ingeparkeerd voor de Super. Er zat niemand in. De eigenaar stond niet op straat de weg te vragen, was ook niet even snel ergens iets aan de deur aan het afgeven of iets in de brievenbus aan het gooien. En verder was er ook geen mens op straat. Er stond dus gewoon een mooie nieuwe Volvo met draaiende motor en niemand in de buurt. Nu had ik het dus echt kunnen doen, ik had zo kunnen instappen en wegrijden. Al heel lang koester ik deze droom, of moet ik zeggen, wens. Zo’n auto, slordig geparkeerd, de eigenaar snel even dit of dat doen, en dat ik dan gewoon instap en wegrijd.

Toch overviel het me gisteren. Het kon nu echt, maar ik ben er dus gewoon niet op voorbereid. Halfslachtig keek ik wel even waar ik mijn fiets dan snel zou kunnen neerzetten (niet daar in de straat maar om de hoek, bij de sigarenwinkel, daar staan nog andere fietsen), maar ik reed toch gewoon door.
Nu bedenk ik dat ik mijn laptoptas en handtas met pasjes dan niet in mijn fietstas kan laten zitten. Beetje onhandig als die gepikt worden terwijl ik een auto aan het stelen ben. Aan de andere kant kost het wel de nodige seconden om die laptoptas uit de fietstas te wurmen en mee te sjouwen naar de Volvo. Mwah.
Als ik instap, moet ik misschien de autostoel verstellen, kost ook een of twee seconden. En help, straks is het een automaat, geen idee hoe die werkt, nee laat ik daar maar niet aan beginnen. Dus daar moet ik het allereerst naar kijken.

Dus het kan alleen 1. als ik mijn fiets even onverdacht neer kan zetten 2. als ik geen laptop bij me heb en 3. als het geen automaat is.
Het wegrijden zelf lijkt me geen enkel probleem. Deze auto’s staan altijd half ingeparkeerd, deels op de stoep, of op een ruime invalidenparkeerplek. Ze staan nooit in een parkeergarage of op een vol parkeerterrein, dus je bent zo weg en de hoek om.

Ik zou instappen en snel een paar blokjes wegrijden. Dan de auto parkeren – de sleutels meenemen natuurlijk – en rustig terugwandelen naar mijn fiets om te zien wat het voor consternatie geeft. Lijkt me geweldig. De volgende dag gooi ik de sleutels bij het politiebureau in de brievenbus. Zo ben ik dan ook weer wel.

Want het is niet vanwege de auto, ik heb al een auto. Weliswaar geen Volvo stationcar, BMW of Audi quattro – dat zijn toch de types die het vaakst loslopend voorkomen – maar vooral vanwege het gedrag van de eigenaar. Eigenlijk wil ik die eigenaar gewoon een lesje leren. Te lui om normaal te parkeren, asociaal de motor laten draaien en arrogant de sleutels erin laten zitten.

Nee, als ik het allemaal zo overdenk, lijkt het me heel goed haalbaar, er kan eigenlijk niks misgaan. Ik ben er klaar voor.

 

Dit bericht werd geplaatst in Van die dingen. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s