Lente (3)

Roekoeroekoe. “Hoor je dat,” zegt manlief, “roekoeroekoe, de duiven huilen.”
Jaja, wrijf het er maar in, het was helemaal niet mijn bedoeling om dat nest van het muurtje af te trekken. Ik wilde alleen de klimop fatsoeneren. Normaal – als je klimop wilt verwijderen – trek je eraan en breekt het halverwege af, zodat je nog met de huishoudtrap en een lange stok aan de gang moet. Maar nu natuurlijk net niet.
Die duif had van mij best mogen blijven zitten. Ja, eerst niet natuurlijk. Ik houd niet van duiven. In Amsterdam – waar ik vandaan kom – noemen ze duiven vliegende ratten. Elke morgen door hun stomme gekoer gewekt worden, helpt  natuurlijk ook niet.

Met lieve woordjes (dat dan weer wel) wist ik de duifjes vaak nog naar de overkant te praten. Maar ja, als ik er niet was, gingen ze weer lekker verder met hun nestje bouwen op het muurtje naast ons slaapkamerraam. De plantenspuit hielp een paar keer, maar de nesteldrang was groter dan de watervrees en het duivenpaar had ons muurtje definitief als locatie voor hun liefdesnestje gekozen.
Na een paar weken verstomde het gekoer, ze zat lekker genesteld in stilte te broeden. Net als vorig jaar overigens. Tja, wie ben ik dan? Dan wint de natuur.
Vorig jaar liep het niet goed af met het duivengebroed. Eerst bleef het een paar weken stil op het muurtje, de duiven vlogen wel af en aan. En ja hoor, op een gegeven moment zagen we een wollig jong boven op het nest zitten. De volgende dag lag het in de voortuin te spartelen: gezakt voor het vliegexamen. Moeder Duif zat er vanuit een boom naar te kijken, alsof ze haar kind al had afgeschreven. Met het oog op de katten in de buurt, pakte manlief het jong fluks beet, ik belde aan bij de buurman die snel zijn balkondeur voor ons opende zodat het beestje weer in het nest gezet kon worden. De volgende ochtend een hoop gekrijs van eksters voor de deur. Ja, die lusten wel een jong duivenborstje… Buurvrouw ruimde de restanten op.

Een nieuwe lente, een nieuwe kans. Niet dus. De hele klimop van vijf meter kwam in een keer los, duif vloog weg en het nest kukelde mee naar beneden. Met twee eitjes erin. Sorry duif, het was niet de bedoeling. Roekoeroekoe, deed duif vanaf de dakrand van de overburen.

Vanmorgen hoorde ik ze alweer koeren, de lente is nog jong, ze gaan het nog een keer proberen. Aan de overkant.
Beter, veel beter.

Dit bericht werd geplaatst in Van die dingen. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s